Per Spelmann sat ved kjykkjenbordet i stova si og gret. Han gret, og gret, og gret. Han gret ei heil elv, han gret gropar i det solide trevirket i kjykkenbordet, ja han gret til og med for han Espen Lind. Per Spelmann var så utrøysteleg som han aldri før hadde vori. Akkurat no held han båe henda før ansijktet, mens tåra fløyma øve fingrane og snørret ran mellom hendi. Tankjana han bala med var: Kva hadde han gjort? Kva skulle han gjeri? Kvisleis kunne han ha vori så ufatteleg dum?

Per Spelmann hadde byte bort fela si mot ei ko. Og no visste han altså ikkje kva han skulle gjera. Det hadde vore eit vanskjeleg val å byte bort fela, men Per hadde kjend på seg at det måtte bli so. Ingen sete pris på felespelinga hass lenger, noko som gjekk voldsom innpå han Per. Dessutan hadde han alltid vore fasinert av koar, dyra som forsynar verda med båe melkj og osti. Melkj og osti e båe blant favoritmata has Per, og han hadde alltid heve lyst te å ysta sjølv. Då møjligheta bøyd seg til å byte te seg ei ko hadde han nyta seg av høvet. Han hadde rett nok nølt eit par augneblunkar, men så hadde tankja på alle opplevinga den siste tida strauma gjennom hovudet hans som ei tsunami laga ut av råtne lik.

Øve lång tid hadde færre og færre fylkji kømi på speljobba hans. Og på den siste speljobba hadde det verkeleg gått gali. Ho kulturministerdami – som han allereie hadde klart å førtrengje namnet på grunna oppførsla hennar – skulle kømi. Per hadde vorti beæra, alltid fint når framandfolk kjeme langvegs frå for å høyra, men så hadde alt enda i den styste katastrofi. Kulturministerdami hadde kalla musika hans før dansbandmusik. Itj no i veien med dansbandmusik, Per har svingja seg til dansbandmusik mong ein gong, men man kallar itj Kongen for Statsminister. Nei det gjere man berre itj.